رستوران و فست فود بیروت لبنان در مشهد

clear_allبهترین فست فودی در مشهد

chat

تاریخچه فست فود در ایران

همه ی ما از گذشته تا به امروز شاهد تغییرات چشمگیری در همه ی ابعاد زندگی بوده و آنها را لمس کرده ایم. هیچ یک از ما شبیه بیست سال پیش لباس نمی پوشیم، فکر نمی کنیم و حتی شکل و آداب معاشرتهایمان نیز تغییر کرده است. همه ی این تغییرات دارای نقطه ی آغازی هستند و از یک جایی از تاریخ شروع شده اند.

یکی از مسائلی که امروزه بسیار با آن مواجهیم، محبوبیت فست فودها در میان مردم است؛ از ساندویچ های مختلف گرفته تا پیتزا و همبرگر، هر کدام طرفداران خاص خودشان را دارند و به قسمتی از زنجیره غذایی ایرانیان تبدیل شده اند. در خیابان های هر شهری که قدم می زنیم تعداد زیادی از این رستوران ها را می بینیم که مملو از جمعیت هستند. اما این غذاها چگونه سر از ایران در آورده اند و در کنار دیزی و چلوکباب به عنوان یک غذا جای خود را در میان خانواده ها باز کرده اند؟

ماجرا از ورود سوسیس و کالباس آغاز شد...

تهیه کالباس به شکل دستى و سنتى از دوران بسیار قدیم در یونان و سپس روم و اروپاى قرون وسطى و جدید رواج داشت اما چینی ها و هندی ها با سیر و نمک و انواع چاشنى ها، طعم دیگری به آن بخشیدند. پس از انقلاب کمونیستى در شوروی در سال 1917 عده زیا‌دى از ارمنیان روسیه و روس ها که مخالف انقلاب بودند به ایران آمدند. ره‌آورد این ساکنان تازه ی ایران، کالباس، سوسیس و ژامبون بود که از مواد غذایى مورد علاقه ی آنها به شمار می رفت.
مهاجران در گیلان و مازندران و استرآباد و تهران مستقر شدند و تهیه کالباس و سوسیس و ژامبون را آغاز کردند. آرزومان و میکاییلیان دو تن از ارمنیان مهاجر بودند که اقدام به تاسیس کارگاه هایی در این زمینه در گیلان و تهران نمودند و تولید کالباس و سوسیس و ژامبون را انجام دادند.
اروپاییان مقیم تهران که این مواد گوشتى را به صورت کنسروهایی که از اروپا می آمد، مصرف می کردند، به این تولیدات توجه نشان دادند و به زودی کارگاه های این دو ارمنی به کارخانه هایی بزرگ تبدیل شد. آوازه ی کالباس وسوسیس و ژامبون ایران به حدی رسید که در جنگ جهانى دوم پس از اشغال ایران، انگلیسى ها طى نامه‌ای درخواست موافقت با صدور چند تُن کالباس و سوسیس ایران به خارج از ایران شدند تا نیاز سربازان انگلیسى در آفریقا و خاور نزدیک را برطرف کنند.

حکایت ورود پیتزا به ایران

در ششم بهمن 1347 شمسی، رضا رئیسی، فارغ‌التحصیل کشاورزی از دانشگاه پلی‌تکنیک ایالت کالیفرنیا در سنت‌لوئیس ابیسپو، اقدام به تاسیس اولین پیتزافروشی ایران به نام پیتزا پنتری در خیابان ویلا نمود و سه نمایندگی نیز در خیابان شاه عباس تهران و مشهد برپا کرد. پیتزاها در این رستوران به ابعاد و قیمت های متفاوتی ارائه می شدند که بزرگ ۱۸ تومان، متوسط ۱۶ تومان و کوچک ۱۴ تومان قیمت داشت.

وی در سال 1352 موفق شد تا امتیاز راه‌اندازی تعدادی شعبه کنتاکی فراید چیکن معروف را بگیرد و قصد داشت 500 شعبه از آن را افتتاح کند اما فقط شش شعبه باز شد و پس از انقلاب امتیاز این رستوران ها نیز از بین رفت.

همبرگر هم وارد بازار می شود...

 در تهران در فاصله ی دهه های ۱۳۳۰ تا ۱۳۵۰ تعداد ساندویچ‌فروشى‌ها از مرز ده‌ هزار مغازه گذشت و در اوایل دهه ۱۳۴۰، همبرگر نیز خودش را در بازار غذای ایران نشان داد.

اولین همبرگرها با بهای 3 تومان در تاپس همبرگر واقع در بلوار ناهید، خیابان جردن (آفریقا) عرضه می شد که می توانست با یک بطری 5 ریالی نوشابه و یک پاکت سیب‌زمینی 5 ریالی همراه باشد. قیمت کل غذا از ۴۰ ریال بیشتر نبود و طرفداران زیادی داشت. این همبرگر فروشی به صورت ناگهانی بهای یک همبرگر را به 4 تومان افزایش داد و موجب غوغایی در تهران شد. با دخالت شهرداری تهران قرار بر این شد که همبرگر به بهای سابق خود بازگردد اما صاحب همبرگر فروشی برای همیشه آن را تعطیل نمود و اقدام به عرضه ی پیتزا کرد که گران تر بود.

از این پس دیگر فست فودها به بخشی از بازار غذایی ایران تبدیل شدند و روز به روز شاهد افزایش تعداد رستوران های این نوع غذاها بودیم.